სიმინდის არათანაბარი აღმოცენება ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული პრობლემაა, რაც საბოლოოდ მოსავლიანობის 10-20%-იან კლებას იწვევს. არათანაბარი აღმოცენების მთავარი მიზეზი ნიადაგის არასათანადო ტემპერატურა და დათესვის არასწორი სიღრმეა. სიმინდისთვის ნიადაგის მინიმალური ტემპერატურა 10-12°C უნდა იყოს. თუ ნიადაგი ცივია, თესლი დიდხანს რჩება მიწაში, სუსტდება და მოწყვლადი ხდება დაავადებების მიმართ. ასევე, თუ თესვის სიღრმე ცვალებადია, სხვადასხვა სიღრმეზე მოხვედრილი თესლი სხვადასხვა დროს ამოდის, რაც „ჭრელ“ ნათესს გვაძლევს.

მცენარის მომავალი პოტენციალი პირველ 15-20 დღეში წყდება. სწორედ ამ პერიოდშია საჭირო მაქსიმალური სტიმულაცია, რათა სიმინდმა შეძლოს მძლავრი ფესვთა სისტემის ჩამოყალიბება. რაც უფრო სწრაფად განავითარებს მცენარე პირველად და მეორეულ ფესვებს, მით უფრო დაცული იქნება იგი გარემო სტრესისგან. სტიმულაცია განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია მაშინ, როცა ნიადაგიდან საკვები ნივთიერებების ათვისება გართულებულია დაბალი ტემპერატურის ან ჭარბი ტენიანობის გამო. სპეციალური ბიოსტიმულატორები მცენარეს აწვდიან მზა ენერგიას, რაც ზრდის აღმოცენების ენერგიას და უზრუნველყოფს ნათესის ერთგვაროვნებას. ძლიერი სტარტი ნიშნავს, რომ მცენარე უფრო სწრაფად გადალახავს კრიტიკულ ფაზებს და მზად იქნება აქტიური ვეგეტაციისთვის. ეს პროცესი საფუძველს უყრის ღეროს სისქესა და მომავალი ტაროს ზომას.

სიმინდი ერთ-ერთი ყველაზე მგრძნობიარე კულტურაა თუთიის (Zn) ნაკლებობის მიმართ და მას ხშირად „ინდიკატორ მცენარესაც“ უწოდებენ. თუთიის დეფიციტის დროს მცენარის ზრდა ფერხდება, მუხლთაშორისები მოკლდება და ფოთლებზე ჩნდება დამახასიათებელი თეთრი ან მოყვითალო ზოლები. თუთია პასუხისმგებელია ზრდის ჰორმონების (აუქსინების) სინთეზსა და ცილების მეტაბოლიზმზე; მისი ნაკლებობა განსაკუთრებით ვლინდება კარბონატულ, მაღალი pH-ის მქონე ან ცივ და ტენიან ნიადაგებზე. თუ დეფიციტი ადრეულ ფაზაშივე არ შეივსო, მცენარე ვერ ახერხებს სრულფასოვანი ტაროს ფორმირებას და მარცვლის რაოდენობა მკვეთრად მცირდება. გარდა ამისა, თუთია მონაწილეობს ფოტოსინთეზის პროცესში, რის გარეშეც მცენარე ვერ ახდენს მზის ენერგიის ეფექტურ გარდაქმნას ზრდის რესურსად.

სარეველებთან ბრძოლის შემდეგ ხშირად ვხედავთ, რომ სიმინდი ყვითლდება, ფოთლები ეხვევა ან ზრდას ანელებს. ეს არის ე.წ. „ჰერბიციდული სტრესი“, რომელიც გამოწვეულია იმით, რომ მცენარე ხარჯავს დიდ ენერგიას ჰერბიციდის მოქმედი ნივთიერების დასაშლელად (დეტოქსიკაციისთვის). თუმცა, თანამედროვე აგრომეცნიერება იძლევა საშუალებას, ამ პროცესმა უმტკივნეულოდ ჩაიაროს. არსებობს მაღალტექნოლოგიური, „რბილი“ ჰერბიციდები, როგორიცაა მონეტი, რომელიც ხასიათდება მაღალი სელექციურობით და მცენარეს პრაქტიკულად არ აყენებს ფიტოტოქსიკურ სტრესს. მაგრამ, თუ თქვენ იყენებთ შედარებით აგრესიულ (სტრესულ) ჰერბიციდებს ან წამლობის პერიოდში ტემპერატურა არასტაბილურია (ძალიან ცხელა ან ცივა), მცენარის მეტაბოლიზმი ნელდება და ის ვეღარ ასწრებს ჰერბიციდის დროულ „მონელებას“. ეს იწვევს ფოტოსინთეზის შეფერხებას, რაც პირდაპირ აისახება მცენარის საბოლოო სიმაღლესა და მოსავლიანობაზე.

ზოგადი აღწერა: სიმინდის ტაროს ხვატარი (Helicoverpa zea) ფართოდ გავრცელებული და საშიში მავნებელია. ზრდასრული პეპელა კვერცხებს დებს სიმინდის „ულვაშებზე“ (ბუტკოს დინგებზე). გამოჩეკილი მატლი (მუხლუხო) თავდაპირველად ნაზი ბოჭკოებით იკვებება, თუმცა ძალიან მალე აღწევს ტაროს შიგნით, სადაც ის ფიზიკურად დაცულია ზედაპირული (კონტაქტური) ინსექტიციდების მოქმედებისგან. მუხლუხო ხასიათდება მაღალი აგრესიულობით და შეუძლია ტაროს მარცვლების მნიშვნელოვანი ნაწილის განადგურება მოკლე დროში. მთავარი სირთულე იმაში მდგომარეობს, რომ თუ წამლობისას სამუშაო ხსნარი პირდაპირ მავნებელზე ან მის საკვებ არეალზე (მარცვალზე) არ მოხვდა, შედეგი მინიმალური იქნება. ხვატარის მიერ დაღჭენილი მარცვლები ხდება კერა სოკოვანი დაავადებებისთვის, რაც იწვევს მოსავლის დაობებას და მიკოტოქსინების დაგროვებას. ასეთი სიმინდი საფრთხეს უქმნის პირუტყვის ჯანმრთელობას და მისი რეალიზაცია პრაქტიკულად შეუძლებელია. ამიტომ, ბრძოლის სტრატეგია უნდა აიგოს ისეთ პრეპარატებზე, რომლებიც აღწევენ მცენარის ქსოვილში და მოქმედებენ შიგნიდან.

ყვავილობისა და დამტვერვის ფაზა სიმინდისთვის ყველაზე კრიტიკულია, რადგან სწორედ ამ დროს წყდება მარცვლების რაოდენობა ტაროზე. ძლიერი სიცხისა (35°C-ზე ზევით) და გვალვის დროს მტვრის მარცვლები შრება და ხდება სტერილური, სანამ ისინი მდედრობით ყვავილედს მიაღწევენ. გარდა ამისა, წყლის დეფიციტის გამო ყვავილობის პროცესი შეიძლება დროში აცდეს — მამრობითი საგველა უფრო ადრე იხსნება, ვიდრე მდედრობითი „ულვაშები“ გამოჩნდება, რაც იწვევს არასრულფასოვან დამტვერვას. შედეგად ვიღებთ ე.წ. „ჭრელ“ ან ნახევრად ცარიელ ტაროებს, რაც მოსავლიანობის კატასტროფულ შემცირებას ნიშნავს. ამ ფაზაში მცენარეს სჭირდება მაქსიმალური ფიზიოლოგიური მხარდაჭერა, რათა შეინარჩუნოს ტენი უჯრედებში.

როდესაც სიმინდი განიცდის წყლის დეფიციტს, მისი ფოთლები იწყებს დახვევას და იღებს „მილისებრ“ ფორმას. ეს არის მცენარის ბუნებრივი თავდაცვითი მექანიზმი — ფოთლის ზედაპირის ფართობის შემცირებით ის ცდილობს შეამციროს წყლის აორთქლება ფორების მეშვეობით. თუმცა, ფოთლების დახვევასთან ერთად წყდება ფოტოსინთეზის პროცესი, მცენარე წყვეტს ზრდას და გადადის „ეკონომიურ“ რეჟიმში. ხანგრძლივი წყლის სტრესი იწვევს ფოთლების ქვედა იარუსის გაყვითლებას და ხმობას, რაც მცენარის ნაადრევ დაბერებას იწვევს. თუ წყლის მიწოდება დროულად არ მოხდა, მცენარე კარგავს უნარს, სრულფასოვნად შეავსოს მარცვლები ტაროში, რაც პირდაპირ აისახება ჰექტარზე მიღებულ წონაზე.