ტენიან სუბტროპიკულ ზონებში გავრცელებული სოკოვანი დაავადებაა, რომელიც უპირატესად ნორჩ, ახალგაზრდა ქსოვილებს აზიანებს. ინფექცია განსაკუთრებით აგრესიულია გაზაფხულზე, წვიმიან და გრილ ამინდში, როდესაც სპორები წყლის წვეთებით გადადის ახალ ნაზარდზე. დაავადების ვიზუალური ნიშანია ნაყოფსა და ფოთლებზე წარმოქმნილი კორპისებრი, მეჭეჭისმაგვარი ამობურცული სტრუქტურა და ფოთლის ფირფიტის დეფორმაცია. დაზიანებული ნაყოფი კარგავს სასაქონლო სახეს. მანჩენტი უზრუნველყოფს სწორედ ამ მგრძნობიარე, ახალი ქსოვილების ეფექტურ დაცვას ინფექციის ჩაჯდომისგან.

ვერცხლისფერი ტკიპა ციტრუსის კომერციული მოსავლის უმთავრესი მტერია, რომელიც აზიანებს ნაყოფის ეპიდერმისს. ლიმონი იღებს ვერცხლისფერ, მანდარინი კი ჟანგისფერ შეფერილობას, კანი სქელდება, უხეშდება და ნაყოფი ვეღარ იზრდება. მავნებლის მთავარი საფრთხე მისი გამრავლების სისწრაფეა. ზაფხულში ერთი თაობის განვითარებას სულ რაღაც 7-10 დღე სჭირდება, რაც სეზონზე 20-30 თაობას გვაძლევს. ტკიპა ხის შიგნით სეზონურად მიგრაციას განიცდის: ზამთარს ატარებს კვირტებში, გაზაფხულზე გადადის ფოთლებზე, ხოლო ნაყოფის გამოჩენისას მასიურად ესევა მას, როგორც ყველაზე წვნიან ნაწილს. ხიდან ხეზე გავრცელების მთავარი გზა ქარია. კროშე უზრუნველყოფს მყისიერ ეფექტს და ანადგურებს მავნებელს განვითარების ყველა სტადიაზე, წყვეტს გამრავლების ჯაჭვს კვერცხის განადგურებით და კლავს ზრდასრულ ინდივიდებს.

ციტრუსი მარადმწვანეა, ამიტომ ზამთარში ის განსაკუთრებით დაუცველია. ტემპერატურის დაცემისას ფოთლისა და ტოტების ქსოვილებში წყალი იყინება, კრისტალდება და ხევს უჯრედებს. ბროტავერდი უზრუნველყოფს ქსოვილების ლიგნინიზაციას (გამერქნებას) და მექანიკურ სიმტკიცეს, რაც ამცირებს ყინვის ზიანს.

ყვავილობის შემდეგ ციტრუსი ხშირად ყრის მცირე ზომის ნაყოფების დიდ ნაწილს ენერგიის ნაკლებობის გამო. მცენარე „ვერ წყვეტს“ ენერგია ახალ ყლორტებს მიაწოდოს თუ ნაყოფს. სტიმპლექსი შეიცავს ბუნებრივ ჰორმონებს (ციტოკინინებს), რომლებიც ნაყოფს ანიჭებენ პრიორიტეტს. ეს აიძულებს მცენარეს, საკვები ნივთიერებები მიმართოს სწორედ ნაყოფისკენ და არა მხოლოდ ფოთლებისკენ, რაც მკვეთრად ამცირებს ცვენას.

ფრთათეთრები კოლონიებად სახლდება ფოთლის ქვედა მხარეს და ხასიათდებიან მაღალი რეპროდუქციული უნარით. მისი განვითარების ციკლი მოიცავს კვერცხს, მოძრავ მატლს, უძრავ ნიმფას და ფრთიან იმაგოს. მავნებელი წოვს მცენარის წვენს და გამოყოფს დიდი რაოდენობით ტკბილ, წებოვან სითხეს, რაზეც შემდგომში სახლდება საპროფიტული სოკო კაპნოდიუმი და ფარავს ნაყოფს შავი, ჭვარტლისებრი ნაფიფქით. ეს შავი აპკი ბლოკავს ფოტოსინთეზს, რადიკალურად უკარგავს მანდარინს სარეალიზაციო სახეს. მინერალური ზეთი (Mineral Oil) ასრულებს ორმაგ ფუნქციას: ფიზიკურად „გუდავს“ მავნებელს (განსაკუთრებით კვერცხსა და ნიმფას) და ქიმიურად შლის წებოვან ცვარს, რითაც ასუფთავებს ნაყოფს. ნო-ფლაი (No-Fly) კი აცეტამიპრიდის სისტემური მოქმედებით პარალიზებას უკეთებს და ანადგურებს მავნებლის მოძრავ ფორმებს.

ხშირად ხდება, რომ მანდარინი ან ფორთოხალი შიგნიდან უკვე მწიფე და ტკბილია, მაგრამ კანი ვიზუალურად რჩება მწვანე ან ჭრელი. ეს პრობლემა განსაკუთრებით მწვავეა თბილი შემოდგომის პირობებში, როდესაც არ არის საკმარისი სიცივე იმისთვის, რომ ბუნებრივად დაიშალოს მწვანე პიგმენტი (ქლოროფილი). თუ ამ კლიმატურ ფაქტორს ემატება ჭარბი აზოტიც, მცენარე აგრძელებს ვეგეტაციას და მოსავლის აღება კრიტიკულად იგვიანებს. სწორედ ამ დროს, როცა ბუნებრივი კლიმატი ხელს არ გვიწყობს, აუცილებელია მცენარისთვის სიმწიფის სიგნალის ხელოვნურად მიცემა. ამისთვის კრიტიკულია აზოტის სრული შეწყვეტა და კალიუმის გამოყენება. ეფექტურია ფოთლოვანი გამოკვების სასუქი კალიუმ 450.

ციტრუსის სოკოვანი დაავადებების (განსაკუთრებით ნაყოფის ყავისფერი სიდამპლის და ფესვის სიდამპლის) მთავარი წყარო ნიადაგია. მიწაზე დაყრილი ან ნიადაგთან ახლოს მყოფი ტოტები წარმოადგენს პირდაპირ „ხიდს“ სოკოსა და მავნებლებისთვის, რათა ისინი ხეზე გადავიდნენ. გარდა ამისა, წვიმის დროს ნიადაგის ინფიცირებული შხეფები ხვდება დაბლა მყოფ ნაყოფს და აავადებს მას.